فرنگيان ، همين كه خبر پراكنده شدن نيروهاى اسلام ، بگوششان رسيد ، اختلافاتى كه با هم داشتند رفع كردند و همه با هم گرد آمدند و به سوى شهر افاميه [ ( 1 ) ] روانه شدند . سلطان بن منقذ ، فرمانرواى شيرز ، همين كه از حركت آنان اطلاع يافت ، نزد امير مودود و اتابك طغتكين رفت و در نظر اين دو نفر ، جنگ با فرنگيان و از ميان بردن آنان را كارى آسان جلوه داد . و به جهاد با فرنگيان تحريكشان كرد . آنها نيز با سپاهيان خود به شيرز رفتند و در آنجا فرود آمدند . فرنگيان نيز در نزديك آنان مستقر شدند ولى لشكريان اسلام عرصه را بر آنان از لحاظ خواربار و غيره ، تنگ كردند و آنان را مجبور به جنگ نمودند . اما فرنگيان جان خود را حفظ كردند و به جنگ تن در ندادند . و وقتى توانائى مسلمانان را ديدند به افاميه بازگشتند . مسلمانان آنها را دنبال كردند و هر كسى را كه از آنان عقب افتاده بود دستگير كردند .

--> [ ( 1 ) ] - افاميه ( به فتح الف ) : شهرى است مستحكم از سواحل شام و آن كوره‌اى باشد از حمص . و برخى آن را « افاميه » ( به حذف همزه ) نام برده‌اند ( معجم البلدان ) مولف قاموس الاعلام آرد : نام شهرى بود از قضاى جسر شغور از سنجاق و ولايت حلب كه در سمت شرقى نهر عاصى قرار داشت و امروز ويرانه است و خرابه‌هاى قلعهء معروف مضيق در آنجاست . آن را سلوكوس بنا كرد و بنام مادر خود آپاميا ناميد كه در تعريب به شكل فوق درآمد . در درون شهر ميدان بزرگى براى تعليم سوارى به سربازان ساخته بودند كه در كنارش پرورشگاهى براى چارپايان لشكريان بنا شده بود و تعداد بسيارى فيل و اسب و گاوميش در آن نگاهدارى مىشد . تا ظهور اسلام شهر مزبور در كمال اهميت بود و بعدها رو بويرانى نهاد - از قاموس الاعلام تركى . ( لغتنامهء دهخدا )